Όταν έρθει το αύριο

«... Κάθομαι σε μια θέση στο ερημωμένο θέατρο στη Βηρυτό. Μπορεί και να ξεχάσω, ίσως να θυμηθώ την τελευταία πράξη. Δεν ανυπομονώ. Όχι για άλλον λόγο, αλλά γιατί το έργο δεν γράφτηκε με δεξιοτεχνία... Χάος όπως τις μέρες του πολέμου των απελπισμένων και μια αυτοβιογραφία της παρόρμησης των θεατών. Έσκιζαν οι ηθοποιοί τα κείμενά τους κι έψαχναν να βρουν τον συγγραφέα ανάμεσα σ' εμάς τους θεατές που καθόμασταν στις θέσεις μας. Λέω στον διπλανό μου, τον καλλιτέχνη: Μη βγάλεις όπλο, και περίμενε, εκτός κι αν είσαι εσύ ο συγγραφέας».